English | فارسی

درد زایمان: منتظر چه چیزی باشیم و آنچه نباید فراموش کنیم – بخش اول

اکثر زنان باردار زمان زیادی را صرف نگرانی درباره درد زایمان و اینکه چگونه با آن کنار بیایند، می‌کنند. داشتن اضطراب درباره درد زایمان بسیار طبیعی است اما می‌تواند همه‌چیز را بدتر کند.

درد زایمان: منتظر چه چیزی باشیم و آنچه نباید فراموش کنیم - فارمد

درد زایمان

از رسانه‌ها ممنونیم که تنها تصویری که از درد زایمان ارائه می‌دهند جیغ و وحشت است. بااین‌وجود تعجبی ندارد که زنان باردار، درد زایمان را یکی از بزرگ‌ترین ترس‌های خود می‌دانند.
درد نقش مهمی در طول زایمان دارد و بسیاری از زنان قبل از زایمان تصور درستی از آن ندارند.
باوجوداینکه اکثر زنان سطحی از درد را هنگام زایمان تجربه می‌کنند اما میزان این درد بستگی به عوامل بسیاری دارد.

چه چیز موجب درد زایمان می‌شود؟

جراحت یا تغییر در عملکرد بدنی، دو عامل مهم در ایجاد درد هستند.
اگر دست خود را با چاقو ببرید، مغز پیامی مبنی بر آسیب بافت یا عصب دریافت می‌کند. مغز شما اطلاعات موجود را تفسیر می‌کند (چاقو، میزان خونریزی، عمق بریدگی) و شما در انگشت خود احساس درد می‌کنید.
درد زایمان، تغییری در عملکرد بدن ایجاد می‌کند. رحم که عضله بزرگی است، منقبض و سپس آرام می‌شود. دهانه رحم کشیده شده و باز می‌شود. مفاصل و رباط‌های لگن حرکت می‌کنند و کشیده می‌شوند. عضلات کف لگن و پرینه هم کشیده می‌شوند. کل این فرایند، تغییر عملکرد بدن است که موجب ناراحتی و درد می‌شود.
مثال اول تقریباً سیگنال اخطار است، برای از بین بردن خطر جراحت غیرمنتظره باید کاری کرد. در مثال دوم تأثیر تغییر عملکرد بدن دیده می‌شود که طبیعتاً موجب ناراحتی و درد می‌شود اما ازآنجاکه شما در خطر نیستید، اقدامی فوری برای از بین بردن آن لازم نیست.

فرایند درد زایمان – مرحله اول

وقتی درد زایمان شروع می‌شود، اکسی‌توسین برای تحریک رحم برای انقباض آزاد می‌شود. این، مرحله اول درد زایمان است، زمانی که دهانه رحم شروع به باز شدن یا گشادشدن می‌کند.
در اوایل مرحله اول احتمالاً برای مدتی هیچ‌چیزی احساس نمی‌کنید زیرا دهانه رحم در حال نازک شدن (محو شدن) است. درنهایت احساس درد و ناراحتی خواهید داشت زیرا دهانه رحم شروع به باز شدن (گشادشدن) می‌کند.
وقتی بافت‌های دهانه رحم کشیده می‌شوند، دریافت‌کننده‌های فشار در عصب‌ها پیام‌هایی به مغز می‌فرستند. مغز شما در پاسخ به این سیگنال‌ها، اکسی‌توسین بیشتری آزاد می‌کند. افزایش سطح اکسی‌توسین موجب می‌شود که انقباض‌ها بیشتر شده، طولانی‌تر، قوی‌تر و کم فاصله‌تر شوند.
اکثر زنان انقباض‌های درد زایمان را مانند درد شدید پریود توصیف می‌کنند. این انقباض‌ها معمولاً 30 ثانیه طول می‌کشند و کاملاً در ناحیه دهانه رحم متمرکز می‌شوند.
با شدیدتر شدن انقباض‌ها، پیام‌های بیشتری به مغز فرستاده می‌شود که موجب آزاد شدن اندورفین‌ها می‌شود. اندورفین‌ها مانند مسکن عمل می‌کنند و به مغز سیگنال می‌فرستند تا اکسی‌توسین بیشتری آزاد کند که موجب افزایش سرعت درد زایمان می‌شود.
انقباض‌ها به‌تدریج تمرکز بیشتری طلب می‌کنند. احتمالاً لازم است متوقف شوید و بر هر یک از آن‌ها تمرکز کنید. در اواخر مرحله اول درد زایمان، انقباض‌ها حدود یک دقیقه طول می‌کشند و هرچه به پایان مرحله اول نزدیک می‌شود، «اوج» قابل‌توجهی خواهند داشت.
هر انقباض، فشار و کششی بر رباط‌ها و عضله‌های اطراف وارد می‌آورد. فشاری که جنین در حال پایین آمدن بر دهانه رحم و ارگان‌هایی مثل مثانه و روده وارد می‌کند می‌تواند احساس‌هایی را که تجربه می‌کنید، افزایش دهد.

برچسب ها: