English | فارسی

دلایل انجام سزارین

سزارین، زایمانی است که از طریق ایجاد برش در دیواره شکم و رحم صورت می‌گیرد نه واژن.

دلایل انجام سزارین - فارمد

در 30 سال گذشته، افزایشی تدریجی در زایمان‌های سزارین دیده شده است. در ماه نوامبر 2005، مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها (CDC) گزارش داد که میزان زایمان سزارین در بالاترین حد خود (29.1%) بوده است. این، بدان معناست که از هر 4 زن، بیش از 1 زن احتمال انجام زایمان به این روش را دارد.

دلایل انجام سزارین چیست؟

دلایل مختلفی وجود دارد که پزشک، انجام این نوع زایمان را پیشنهاد دهد. برخی سزارین‌ها در شرایط بحرانی انجام می‌شوند، برخی برای جلوگیری از ایجاد شرایط بحرانی انجام می‌شوند و برخی انتخابی هستند.
جفت سرراهی: زمانی که جفت در رحم پایین می‌آید و بخشی یا کل دهانه رحم را می‌پوشاند. از هر 200 زن باردار، یک نفر در طول سه ماه سوم بارداری این وضعیت را تجربه می‌کند. درمان آن، استراحت مطلق و تحت نظر بودن است. اگر جفت سرراهی تشخیص داده شود، معمولاً انجام سزارین ضروری است. اگر جفت سرراهی جزئی باشد ممکن است بتوان زایمان طبیعی انجام داد.
کندگی جفت: جدا شدن جفت از دیواره رحم که معمولاً در سه ماه سوم بارداری اتفاق می‌افتد. حدود 1% زنان باردار کندگی جفت را تجربه خواهند کرد. مادر، دچار خونریزی از محل جدایی و درد در رحم خواهد شد. این جدایی می‌تواند در اکسیژن‌رسانی به جنین اختلال ایجاد کند و بسته به شدن آن، ممکن است سزارین اورژانسی انجام شود.
پارگی رحم: در هر 1500 زایمان، حدود 1 زایمان رحم در دوران بارداری یا زایمان پاره می‌شود. این اتفاق موجب خونریزی در بدن مادر شده و اکسیژن‌رسانی به جنین را دچار اختلال می‌کند. یکی از دلایل انجام سزارین فوری همین است.
موقعیت بریچ: وقتی جنین در موقعیت بریچ قرار می‌گیرد، معمولاً عمل سزارین تنها گزینه است اما در شرایط خاص می‌تواند زایمان طبیعی انجام داد. اما اگر جنین تحت‌فشار باشد یا پرولاپس بند ناف (که در موقعیت بریچ شایع است) اتفاق بیفتد، باید سزارین انجام شود. اگر جنین نارس هم باشد، سزارین انجام خواهد شد.
پرولاپس بند ناف: این وضعیت معمولاً اتفاق نمی‌افتد اما اگر اتفاق بیفتد، سزارین اورژانسی انجام خواهد شد. پرولاپس بند ناف زمانی اتفاق می‌افتد که بند ناف از دهانه رحم بیرون بیاید و قبل از تولد کودک از واژن خارج شود. وقتی رحم منقبض می‌شود به بند ناف فشار می‌آورد و جریان خون را به کودک قطع می‌کند.
دیسترس جنینی: شایع‌ترین علت دیسترس جنینی، عدم رسیدن اکسیژن کافی به جنین است. اگر معاینه جنین نشان دهد که مشکلی در مقدار اکسیژنی که به جنین می‌رسد وجود دارد، سزارین اورژانسی انجام می‌گیرد.
عدم ادامه زایمان: زمانی اتفاق می‌افتد که دهانه رحم کاملاً باز نشود، زایمان کند یا متوقف شود، یا جنین در موقعیت مطلوب نباشد. در مرحله دوم زایمان (باز شدن دهانه رحم بیش از 5 سانتی‌متر) می‌توان آن را به‌درستی تشخیص داد زیرا مرحله اول (باز شدن دهانه رحم به‌اندازه 0 تا 4 سانتی‌متر) تقریباً همیشه کند است.
تکرار سزارین: نود درصد زنانی که قبلاً سزارین انجام داده‌اند، برای زایمان بعدی خود داوطلب زایمان طبیعی پس از سزارین هستند (VBAC). بزرگ‌ترین ریسک در VBAC، پارگی رحم است که در 0.2 تا 1.5 درصد VBACها اتفاق می‌افتد. درباره شرایط فعلی و گزینه‌های پیش روی خود با پزشک مشورت کنید.
عدم تناسب سفالوپلویک (CPD): تشخیص قطعی CPD زمانی اتفاق می‌افتد که سر نوزاد بسیار بزرگ‌تر یا لگن مادر بسیار کوچک‌تر از آن است که جنین بتواند خارج شود.
تب‌خال تناسلی فعال: اگر تب‌خال تناسلی مادر فعال شده باشد (که با کاشت مثبت یا وجود عارضه تشخیص داده می‌شود)، برای جلوگیری از تماس جنین با ویروس هنگام خروج از کانال تولد، سزارین انجام می‌شود.
دیابت: اگر دیابت دوران بارداری داشته باشید یا مبتلا به دیابت باشید، احتمالاً جنین بزرگ است یا عوارض دیگر خواهید داشت. این امر احتمال انجام سزارین را افزایش می‌دهد.
پری‌اکلامپسی: پری‌اکلامپسی، عارضه‌ای است که در آن فشارخون بالا در دوران بارداری اتفاق می‌افتد. این عارضه موجب می‌شود خون کافی به جفت نرسد و جریان اکسیژن به بدن جنین ناکافی باشد. معمولاً برای درمان این عارضه، انجام زایمان توصیه می‌شود. تنها در پری‌اکلامپسی شدید سزارین انجام می‌شود.
اختلالات مادرزادی: اگر اختلالات مادرزادی تشخیص داده شود، احتمالاً برای کاهش عوارض بیشتر در طول زایمان، سزارین انجام خواهد شد.
چندقلوزایی: دوقلوها را بسته به موقعیت قرار گرفتن، وزن تقریبی و سن بارداری، می‌توان با زایمان طبیعی به دنیا آورد. احتمال به دنیا آوردن سه‌قلو‌ها یا بیشتر از طریق زایمان طبیعی کمتر است.

برچسب ها: